Medal of Honor to przełomowa seria gier wojennych, która zdefiniowała doświadczenie II wojny światowej dla milionów graczy. W szczytowym okresie dorównywała Call of Duty i Battlefield. Jednak obecnie seria jest w zaniku, a ostatnia odsłona ukaże się w VR w 2020 roku. Ma jednak bogatą historię pełną kultowych momentów i wydarzeń, które odzwierciedlają zmieniające się trendy w branży gier.
Medal Honoru (1999)
Pierwsza gra została wydana wyłącznie na PlayStation w 1999 roku. Gracz wcielił się w rolę porucznika Jima Pattersona, agenta OSS, który wykonywał tajne misje w okupowanej Europie. Gra wyróżniała się realistycznym przedstawieniem wojny i ścieżką dźwiękową autorstwa Michaela Giacchino. Jak na tamte czasy, była to zaskakująco dojrzała wizja wojny, co podkreślał również historyczny kontekst misji.
Medal of Honor: Podziemie (2000)
W drugiej części gracze wcielają się w Manon Batiste, członkinię francGra wprowadziła nowe miejsca, takie jak Afryka Północna, i głębszą historię o oporze przeciwko nazistom. Chwalono ją za silną kobiecą protagonistkę i za rozszerzenie serii poza typowe operacje wojskowe.
Medal of Honor: Atak aliantów (2002)
Ta część została przeniesiona na PC i stała się legendą. Dzięki pamiętnej misji lądowania w Normandii weszła do historii gier. Gracz ponownie wciela się w rolę agenta OSS, ale misje są bardziej zróżnicowane i rozbudowane. Allied Assault ustanowiło nowy standard dla strzelanek wojennych i było u początków kariery wielu deweloperów, którzy później stworzyli serię Call of Duty.
Medal of Honor: Linia frontu (2002)
Pierwotnie zaprojektowana na konsole, Frontline wprowadziła ulepszoną grafikę i kultową ścieżkę dźwiękową. Gracze wcielają się w Jimmy'ego Pattersona i przeżywają na nowo słynne bitwy w Europie Zachodniej. Misje takie jak Arnhem Knights i Normandy Invasion zostały stworzone z naciskiem na prezentację kinową.
Medal of Honor: Wschodzące słońce (2003)
Rising Sun przeniosło się na pole bitwy na Pacyfiku, gdzie gracz walczył z Japończykami po ataku na Pearl Harbor. Gra próbowała zaoferować nową perspektywę wojny, ale cierpiała na problemy techniczne i mniej rozwiniętą historię. Pozostała jednak popularna dzięki funkcjom multiplayer i co-op.
Medal of Honor: Atak na Pacyfik (2004)
Ta odsłona na PC również przeniosła pole bitwy na Pacyfiku na poważniejszy poziom. Grałeś jako żołnierz Tom Conlin, który walczył w krwawych bitwach, takich jak Guadalcanal. Gra oferowała ulepszoną SI i realistyczne obrażenia, ale była intensywnie sprzętowa.
Medal Honoru: EuroNapaść na peana (2005)
W tej odsłonie gracz wcielił się w Williama Holta, członka nowo utworzonego Office of Strategic Services. Misje rozgrywały się w Europie, a gra kładła większy nacisk na nieliniowy przebieg misji. Nowy system „adrenaliny” wniósł głębię taktyczną, ale gra nie osiągnęła sławy Allied Assault.
Medal Honoru: AirUrodzony (2007)
AirBorne wprowadził ciekawy koncept. Każdą misję zaczynasz od skoku ze spadochronem i możesz wybrać własne podejście. Technicznie zaawansowany tytuł działał na silniku Unreal Engine 3 i wyróżniał się pod względem projektowania poziomów. Jednak brakowało mu silniejszej historii i nie udało mu się przyćmić rosnącej popularności Call of Duty.
Medal Honoru (2010)
Akcja rebootu serii rozgrywa się we współczesnym Afganistanie, a gracze wcielają się w operatorów Tier 1 podczas współczesnych operacji wojskowych. Gra miała konkurować z Modern Warfare, ale krytykowano ją za krótką kampanię i mało innowacyjny tryb wieloosobowy.
Medal of Honor: Wojownik (2012)
Nowoczesna kontynuacja skupiała się na osobistych historiach żołnierzy. Pomimo realistycznej rozgrywki i silnika Frostbite 2, gra spotkała się z letnim przyjęciem. Wady techniczne, przeciętna historia i silna konkurencja doprowadziły do porażki zarówno komercyjnej, jak i krytycznej.
Medal of Honor: Ponad i poza (2020)
Ostatnia próba wskrzeszenia serii pojawiła się w formie tytułu VR na Oculus Rift. Gracz ponownie wciela się w członka OSS podczas II wojny światowej. Gra oferowała tryb kinowy, interaktywne środowiska i rozbudowane misje, ale ze względu na wymagania sprzętowe i brak klasycznego doświadczenia nie zyskała szerszego uznania.
MoH 2010 podobał mi się bardziej niż CoD z tamtego okresu.
Chętnie do niego wrócę.
To proste, EA okradło społeczność i wydało jedną łatkę do prawdopodobnie najbardziej udanej odsłony serii, MOH:AA. Gra żyła bardziej dzięki pracy społeczności niż EA. To wstyd, ponieważ po Allied Assault i dwóch kolejnych dodatkach sprawy potoczyły się ze złych na gorsze.
To proste, EA okradło społeczność i do prawdopodobnie najbardziej udanej gry w serii, MOH:AA, wydali tylko jedną łatkę, a gra uczy się więcej od społeczności niż od EA. To wstyd, bo po Allied Assault i dwóch kolejnych dodatkach było coraz gorzej.