In 2004 leken de meeste mobiele telefoons op lelijke plastic blokken die fabrikanten met man en macht probeerden te produceren. maxTenminste, wat betreft wie de meest bizarre knopindeling kon bieden. Maar toen introduceerde Motorola de RAZR V3 en de mobiele telefoonmarkt werd op zijn grondvesten geschud. Van de ene op de andere dag veranderde een gewoon communicatiemiddel in het ultieme modeaccessoire en statussymbool dat absoluut iedereen in zijn zak wilde hebben.
Ontwerp alsof het rechtstreeks uit een sciencefictionfilm komt.
Motorola negeerde bij het ontwerpen van de RAZR volledig de conventies van die tijd en vertrouwde op materialen uit de lucht- en ruimtevaartindustrie. De behuizing was gemaakt van geanodiseerd aluminium in combinatie met magnesium, wat de telefoon niet alleen ongelooflijk sterk maakte, maar ook een cool, hoogwaardig gevoel in de hand gaf. De grootste verrassing was echter het profiel van het toestel. Met een dikte van slechts 13,9 millimeter leek het, vergeleken met zijn concurrenten destijds, een futuristische verschijning.
Fotogalerij
Toen de bovenkant werd opgetild, waren gebruikers verbaasd over het volledig vlakke toetsenbord, dat uit één stuk metaal was gefreesd en verlicht werd met een futuristische cyaanblauwe elektroluminescentie.minieen decoratief paneel dat qua esthetiek leek op de film Tron.
Favoriet onder beroemdheden en recordhouder qua verkoopcijfers
De RAZR V3 werd een fenomeen. Hij werd aanvankelijk voor astronomische bedragen verkocht als exclusief product, wat de luxe uitstraling alleen maar versterkte. Met de telefoononeIn de jaren zestig waren sterren als Paris Hilton en David Beckham veelvuldig te zien op de rode loper en in de roddelbladen, en de clamshell-schelp verscheen in de meeste Hollywoodfilms van die tijd. Dankzij de geleidelijke prijsdaling was de schelp ook populair.oneDe RAZR verkocht meer dan 130 miljoen exemplaren, waarmee het de bestverkochte klaptelefoon aller tijden is.
Misschien bent u geïnteresseerd in
De onvervangbare voldoening van het klikken
Vanuit het perspectief van nu waren de hardwareparameters lachwekkend. Een grof scherm, een erbarmelijke VGA-camera en een piepklein geheugen waar nauwelijks een paar MP3-ringtones op pasten. Maar er was één functie waar de glazen tablets van tegenwoordig alleen maar stiekem jaloers op kunnen zijn. Een boos telefoongesprek abrupt beëindigen door het scherm met een dramatische zwaai en een luide metalen klik dicht te klappen, gaf een tastbare voldoening die geen enkele tik op een rode knop op een touchscreen ooit zou kunnen evenaren.
