Tegenwoordig zie je mensen op straat vaak naar hun smartphone staren. Natuurlijk doet bijna iedereen het, en ik geef toe dat ik het zelf ook doe. Soms is het om de wachttijd voor de bus of trein te verkorten, soms is het een dringende kwestie als we een bericht moeten beantwoorden of een verbinding moeten vinden, enzovoort. We kunnen echter nog steeds voorkomen dat we naar het scherm van onze telefoon staren door simpelweg het geluid uit te zetten en de telefoon diep in onze zak te stoppen. Sommigen lukt dat, anderen minder.
ProHet probleem is dat mensen die over straat lopen absoluut niet opletten wat er om hen heen gebeurt en zich dus moeten concentreren op wat er om hen heen gebeurt.oneIk ga naar Instagram, Facebook en andere soortgelijke diensten, als er toevallig een 'vind ik leuk' of 'reactie' is toegevoegd aan de foto of status die u zojuist hebt geüpload. In onze kleine republiek vind je er wel een paar in de grotere steden, maar het is zeker niet zo wijdverspreid als in bijvoorbeeld de VS of China. Daar komt de onderstaande video vandaan, die duidelijk laat zien hoe de wereld waar we langzaam naartoe gaan eruit zal zien: iedereen zou naar zijn mobiele telefoon staren en nergens anders heen.
Ik vind het niet zo erg. Veel mensen zeggen hoe verschrikkelijk het is, etc. maar we moeten ons realiseren wat we allemaal naar onze telefoons hebben overgebracht. Wij lezen er kranten over,miniWe zoeken, we zoeken naar gebeurtenissen, verbanden, enzovoort. Kortom, veel meer dingen dan we ons ooit hadden kunnen voorstellen. ProIk denk dat een doorsnee persoon niet veel langer naar zijn telefoon staart dan wanneer hij dezelfde dingen op een analoge manier zou doen. Integendeel, het bespaart tijd en iemand kan daardoor effectiever andere dingen doen. Dat anderen niet om zich heen kunnen kijken en constant naar hun telefoon en sociale media staren, is hun probleem. Ik geloof dat zulke mensen zonder telefoon wel een andere verslaving zouden vinden.
Ja, het is maar net wanneer ik daar kijk en of ik dat moet of wil. En dat is waar de grens nogal dom verschuift. Het 'schokt' me altijd als ik een stel in een café zie en ze allemaal een mobiele telefoon in hun hand hebben, hun hoofd naar beneden, een verstrooide blik en een doffe glimlach op hun gezicht - ik zal dit nooit begrijpen. Idem, als ik bij iemand zit, zoemt zijn FB en hij kan er niet tegen en moet niet alleen kijken, maar ook reageren, gevolgd door een hoofd naar beneden, een doffe glimlach...
Mirmo80 is niet alleen in cafés te vinden, maar bijna overal in bars, restaurants en op straat. Vandaag zag ik nog een groepje van vier vrienden naast elkaar lopen en ze keken allemaal op hun telefoon. Het leek wel alsof ze elkaar aan het appen waren. Maar als we het zo samenvatten: dit technische tijdperk brengt me van mijn stuk, maar niet van mijn stuk. Alleen zijn mensen te ver gegaan. Ze zijn afhankelijk geworden van mobiele telefoons, maar ook van technologie in het algemeen is best triest, vooral voor kinderen. Want als ik een kind van twaalf hoor vertellen dat ze die persoon op Instagram heeft gezien, of aan haar vriendin vraag of ze heeft gezien wat die persoon op ASK heeft geschreven, dan is ze echt over de schreef.