Հնդկաստանում գրեթե ամեն օր շատ երեխաներ անհետանում են։ Այնուամենայնիվ, շատ ծնողներ վաղուց են համակերպվել այն փաստի հետ, որ այլեւս երբեք չեն տեսնի իրենց երեխաներին։ Սակայն դեմքի ճանաչման տեխնոլոգիան փորձարկող նոր փորձարարական հետազոտության ժամանակ հայտնաբերվել է գրեթե 3 կորած երեխա: Մարդկանց նույնականացնելու հատուկ ծրագրին ընդամենը մի քանի օր է պահանջվել:
Ոստիկանությունը հասանելիություն ստացավ մոտ 60,000 անհետ կորած երեխաների լուսանկարների տվյալների բազային, որոնք ծրագիրը համեմատեց աշխարհի տարբեր ծայրերում գտնվող խնամատար ընտանիքներում գտնվող որբերի մոտ 45,000 լուսանկարների հետ։ ProԳրամը կարողացավ ճանաչել 2930 երեխայի դեմքեր, ինչը իսկապես զարմանալի է։
Ձեզ կարող է հետաքրքրել
Ընդամենը չորս օրվա ընթացքում գրեթե 3 երեխա ստացավ երկրորդ հնարավորությունancնույնիսկ իրենց կենսաբանական ընտանիքների հետ ապրելու համար։ Ներկայումս ոստիկանությունը փորձում է վերամիավորել ծրագրի կողմից նույնականացված կորած երեխաներին իրենց կենսաբանական ընտանիքների հետ։ Սա զարմանալի արդյունք է, որը ցույց է տալիս, թե ինչպես կարող է տեխնոլոգիան օգնել Հնդկաստանում երեխաների կորստի հետ կապված խնդիրների լուծմանը։
Ներկայում Հնդկաստանում 200 հազար անհետ կորած երեխա կա, և մոտ 000 հազարը գտնվում են տարբեր հաստատություններում, որոնք խնամում են նրանց: Անհնար է, որ ինչ-որ մեկը ձեռքով անցնի և համեմատի երեխաների լուսանկարները: Դեմքի ճանաչման տեխնոլոգիան ավելի արագ է դարձրել երեխաներին գտնելը: Այդ տեխնոլոգիայի հետևում գտնվող կազմակերպությունը Դելիի Գերագույն դատարանին խնդրել է մուտք գործել տվյալների բազա TrackChild-ից, որպեսզի այն կարողանա օգտագործել լուսանկարները վերլուծության համար:
Ձեզ կարող է հետաքրքրել
Հնդկաստանում երեխաներն անհետանում են տարբեր պատճառներով: Մինչ ոմանց առևանգում են և վաճառում մարմնավաճառության, մյուսները միայնակ փախչում են իրենց ծնողներից՝ չարաշահումների պատճառով: Որոշ ծնողներ նույնիսկ միտումնավոր են տանում իրենց անցանկալի դուստրերին մի տեղ, որը երեխան չգիտի և թողնում է այնտեղ:
Բայց երբեմն երեխան պատահաբար կորչում է, ինչպես Սդարու Բրայերլին։ Փոքր տարիքում նա կորցրել է իր ավագ եղբորը կայարանում։ Նա քնեց գնացքում և չկարողացավ իջնել։ ProՆա դրանով Հնդկաստանով մեկ 1500 կիլոմետր անցավ։ Դժբախտաբար, նա այնքան երիտասարդ էր, որ չգիտեր իր հայրենի քաղաքի անունը, ուստի միայն 25 տարի անց կարողացավ վերականգնել կապը իր կենսաբանական մոր հետ։
Այսպիսով, եթե այդ երեխաներին վերադարձնում են իրենց ծնողների մոտ, ովքեր բռնության են ենթարկել կամ լքել են նրանց, դա է, ինչ ես իրականում անվանում եմ երկրորդ ալիք։ancև կյանքի համար! :)))