Noppenfolie werd gebruikt om muren te versieren, Listerine mondwater werd ingezet als antisepticum in operatiekamers en de eerste webcam hield maar één ding in de gaten: of er nog koffie in de waterkoker zat. De geschiedenis van technologieën en producten die we tegenwoordig als vanzelfsprekend beschouwen, zit vol onverwachte toevalligheden, mislukte experimenten en ideeën waarvan het ware potentieel pas jaren later werd ontdekt. We hebben negen producten geselecteerd waarvan de oorsprong je wellicht zal verrassen.
Noppenfolie had het moderne behang moeten worden.
De meeste mensen denken bij bubbeltjesplastic tegenwoordig aan verpakkingen van elektronica of andere breekbare spullen. Maar het oorspronkelijke doel was heel anders. In 1957 probeerden de ingenieurs Alfred Fielding en Marc Chavannes een nieuw soort plastic behang te ontwikkelen. Ze lijmden twee lagen plastic aan elkaar met luchtbellen ertussen. Het resultaat was bedoeld als moderne wanddecoratie.
Maar klanten toonden weinig interesse in bubbelbehang. De makers probeerden het materiaal vervolgens aan te bieden als isolatiemateriaal, maar ook dat idee was geen succes. De echte doorbraak kwam toen bleek dat luchtbellen breekbare voorwerpen perfect kunnen beschermen tijdens transport. Het aanvankelijk onsuccesvolle behang werd zo een van de bekendste verpakkingsmaterialen ter wereld.
Listerine was oorspronkelijk geen mondwater.
Listerine is tegenwoordig vooral bekend als mondwater, maar de geschiedenis ervan is veel interessanter. Het product vindt zijn oorsprong in de 19e eeuw en werd oorspronkelijk ontwikkeld als antisepticum. De naam verwijst naar de Britse chirurg Joseph Lister, die het gebruik van antiseptische methoden in de chirurgie promootte. Listerine werd geleidelijk aan voor diverse doeleinden gebruikt en pas later werd het een product dat primair bedoeld was voor mondverzorging.
Het is een prachtig voorbeeld van een product waarvan het gebruik tegenwoordig aanzienlijk verschilt van wat de makers oorspronkelijk voor ogen hadden.
De Post-it-notitie is ontstaan door een mislukte lijmproef.
Het verhaal van de beroemde gele plakbriefjes begon in 1968 bij 3M. Chemicus Spencer Silver werkte aan de ontwikkeling van een zeer sterke lijm. Maar het experiment mislukte. In plaats van een extreem sterke lijm creëerde hij een substantie die slechts zwak hechtte en herhaaldelijk kon worden opgeplakt en weer losgetrokken. Silver had een interessante uitvinding gedaan, maar lange tijd had hij geen idee waarvoor die gebruikt kon worden.
Het was zijn collega Arthur Fry die de oplossing vond. Hij ergerde zich eraan dat de papieren bladwijzers steeds uit zijn boek vielen. Daarom bedacht hij het idee om zilverlijm te gebruiken, waarmee de bladwijzer op de pagina bleef zitten, maar tegelijkertijd gemakkelijk te verwijderen was. Na een mislukte poging om secondelijm te maken, kwam hij tot de oplossing.onec werd een van de beroemdsteancvan de producten van de geschiedenis.
Superlijm werd ontwikkeld tijdens onderzoek naar materialen voor wapenvizieren.
De creatie van cyanoacrylaatlijm, die we tegenwoordig kennen als secondelijm, was ook grotendeels toeval. In 1942 deed chemicus Harry Coover onderzoek naar materialen die geschikt zouden zijn voor het maken van transparante plastic vizieren. Tijdens zijn experimenten stuitte hij op cyanoacrylaten.
Ze waren praktisch nutteloos voor het oorspronkelijke project. Het materiaal was extreem plakkerig en kleefde aan bijna alles waarmee het in contact kwam. Pas een paar jaar later realiseerde Coover zich dat dit ogenschijnlijke nadeel een enorm voordeel kon zijn. Het resultaat was een extreem sterke lijm die zich vervolgens verspreidde naar huishoudens en de industrie.
Ducttape was bedoeld om militaire munitie te beschermen.
De veelzijdige plakband die we kennen als ducttape is tegenwoordig een symbool van snelle reparaties. Mensen gebruiken het om praktisch alles te repareren, van slangen en auto's tot huishoudelijke apparaten. Maar de geschiedenis ervan is verbonden met de Tweede Wereldoorlog.
Het Amerikaanse leger had een duurzame tape nodig die munitiekisten kon beschermen tegen water en vocht. Het resultaat was een sterke, waterdichte tape die soldaten gemakkelijk met de hand konden afscheuren. Soldaten ontdekten echter al snel dat de tape ook nuttig was voor het repareren van militair materieel. Na de oorlog werd de tape ook in de civiele sector gebruikt en groeide geleidelijk uit tot een van de meest veelzijdige gereedschappen ooit.
WD-40 werd ontwikkeld voor raketten.
Het blauwgele blikje WD-40 is te vinden in de molen.onewerkplaatsen en huizen. Het oorspronkelijke doel van dit product was echter veel ambitieuzer. In de jaren vijftig werkte de Rocket Chemical Company aan een product dat metalen onderdelen tegen corrosie zou beschermen en water zou verdringen.
Het zou de ontwikkelaars veertig pogingen hebben gekost om de juiste formule te vinden. Daar komt de naam WD-40 vandaan – Water Displacement, 40th Formula. Het product werd onder andere gebruikt bij de productie van Atlas-raketten.ancZe ontdekten echter gaandeweg dat het product ook bruikbaar was voor een breed scala aan gangbare reparaties. Van een product dat geassocieerd werd met de raketindustrie, is het uitgegroeid tot een product dat nu praktisch overal ter wereld te vinden is.
De magnetron is uitgevonden dankzij gesmolten chocolade.
Een van de beroemdste verhalen over toevallige ontdekkingen vond plaats in 1945. De Amerikaanse ingenieur Percy Spencer werkte aan radartechnologie en magnetrons. Tijdens zijn werk merkte hij iets vreemds op. Een chocoladereep die hij bij zich droeg, begon te smelten.
Spencer begon te experimenteren met andere voedingsmiddelen en ontdekte dat microgolfstraling voedsel zeer snel kon verwarmen. De technologie, die oorspronkelijk geassocieerd werd met radarsystemen, gaf geleidelijk aan aanleiding tot een compleet nieuwe manier van voedselbereiding. De eerste magnetrons waren enorme en dure apparaten die weinig leken op de compacte apparaten van tegenwoordig. Het werkingsprincipe ervan was echter gebaseerd op Spencers onverwachte ontdekking.
De eerste webcam hield een koffiepot in de gaten.
Tegenwoordig gebruiken we webcams voor videogesprekken, zakelijke bijeenkomsten en streaming. Maar de eerste beroemde webcam werd uitgevonden vanwege een veel banaler probleem. Wetenschappers van de Universiteit van Cambridge deelden een koffiepot in hun computerlokaal. Het probleem was dat mensen de ruimte in moesten lopen om te kijken of er nog koffie was.
De onderzoekers richtten daarom een camera op de waterkoker en verstuurden het beeld via een computernetwerk.ancZe konden zo nog steeds de status van hun koffie controleren zonder van hun computer op te hoeven staan. De zogenaamde Trojan Room-koffiepot werd vervolgens een internetlegende en een van de beroemdste verhalen uit de begintijd van het internet.
Sommige van de grootste uitvindingen zijn puur toevallig ontstaan.
De verhalen over bubbeltjesplastic, Post-it-briefjes, de magnetron en de eerste webcam hebben allemaal één ding gemeen: de bedenkers ervan losten vaak oorspronkelijk een heel ander probleem op. Sommige projecten leken in eerste instantie zelfs een complete mislukking. Zwakke lijm was nutteloos, plastic behang was niet interessant en een camera die een koffiepot volgde leek misschien een nutteloos speeltje.
Het is het vermogen om op een andere manier naar een mislukt experiment te kijken, maaronec leidde tot de creatie van producten en technologieën die tegenwoordig door miljarden mensen worden gebruikt. En misschien wel het meest interessante aan het hele verhaal is dat sommige van de grootste technologische prestaties in de geschiedenis begonnen als een fout, een ongeluk of een oplossing voor een probleem dat weinig te maken had met hun huidige gebruik.
