Μια αποκλειστική συνέντευξη με την πρωταγωνίστρια της ταινίας Steve Jobs Ο Σεθ Ρόγκεν, που έπαιξε τον Στιβ Βόζνιακ

Ο κεντρικός πρωταγωνιστής της ταινίας Steve Jobs είναι φυσικά ο Μάικλ Φασμπέντερ, με τον οποίο σας έχουμε ήδη συστήσει έφεραν τη συνέντευξη, όπως και μια συνέντευξη με την Κέιτ ΓουίνσλετΑλλά φυσικά, αυτό το ζευγάρι έπρεπε να συνοδεύεται από Steve Wozniak, ο οποίος στην ταινία, η οποία θα κυκλοφορήσει στα ράφια των καταστημάτων σε DVD και Blu-ray στις 16 Μαρτίου 3, δεν είναι άλλος από τον Seth Rogen. Χάρη στη συνεργασία μας με την Bontonfilm, σας παρουσιάζουμε μια αποκλειστική συνέντευξη με τον άνθρωπο που υποδύθηκε τον Steve Wozniak.

Στον κόσμο της πληροφορικής, το όνομα Steve Wozniak γνωστό. Όταν ρωτάτε για την εταιρεία Apple έξω από αυτή τη σφαίρα, το πρώτο όνομα που συνήθως εμφανίζεται είναι Steve Jobs.

Ναι, υποθέτω ότι είναι δύσκολο να το πω ποιος ήταν μέχρι στην κοινωνία Apple. Δεν νομίζω ότι είναι δυνατόν να πω ακριβώς ούτε τώρα. Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, σκεφτήκαμε τι πιθανώς περνούσε από το μυαλό των μεμονωμένων χαρακτήρων κατά τη διάρκεια αυτών των τριών σημαντικών στιγμών. Θα συμπεριέλαβα τον εαυτό μου στην τελευταία ομάδα - δεν κατάλαβα ποιο μέρος Apple ήταν Steve Wozniakμέχρι που άρχισα να δουλεύω στην ταινία. Στην περίπτωση του χαρακτήρα μου, ο Βόζνιακ ήταν πιθανώς αυτός που είπε: «Όλοι πρέπει να έχουν έναν υπολογιστή». Αυτό είναι σαν να έλεγε κάποιος σήμερα: «Όλοι πρέπει να έχουν ένα αεροπλάνο μπροστά στο σπίτι τους». Αυτό θα ήταν απολύτως γελοίο. Αλλά το ήθελε τόσο πολύ, οπότε βρήκε έναν τρόπο να φτιάξει ένα αεροπλάνο για μερικές χιλιάδες δολάρια που θα χωρούσε στο γκαράζ σας. Αυτή ήταν μια πραγματική επιτυχία. Νομίζω επίσης ότι μιλάει για το γεγονός ότι παρόλο που Steve Wozniak άφησε την εργασία πλήρους απασχόλησης στο Apple στις αρχές της δεκαετίας του 80, παραμένει ο μόνος υπάλληλος μέχρι σήμεραancτης εταιρείας, ο οποίος ήταν, και εξακολουθεί να είναι, στη μισθοδοσία από την πρώτη ημέρα ίδρυσής της Apple.

Σήμερα, τα επιτεύγματα του Jobs θεωρούνται δεδομένα - δεν μπορούμε να φανταστούμε τη ζωή χωρίς τις συσκευές που εφηύρε. Ωστόσο, όλα αυτά τα πράγματα δεν θα ήταν δυνατά χωρίς τους δύο «Στιβ» στο γκαράζ της οικογένειας Τζομπς.

Η Σίλικον Βάλεϊ στις δεκαετίες του 70 και του 80 ήταν κάπως σαν το Χόλιγουντ. Ήταν μια απομονωμένη κοινότητα δημιουργικών ανθρώπων, οι περισσότεροι από τους οποίους είχαν τις ίδιες δεξιότητες, τα ίδια ενδιαφέροντα. Τόσο το Χόλιγουντ όσο και η Σίλικον Βάλεϊ δεν είναι απλώς δύο κολοσσιαίες επιχειρήσεις που πήραν το όνομά τους από τα μέρη στα οποία βρίσκονται - φαντάζεστε ότι όλοι όσοι βρίσκονταν εκεί εκείνη την εποχή έπρεπε να έχουν κάποια σχέση με αυτόν τον κλάδο. Pro Αυτό που με εξέπληξε περισσότερο στο σενάριο του Σόρκιν ήταν ότι εξήγησε πολύ λίγα άμεσα, συμπεριλαμβανομένης εκείνης της κρίσιμης ανακάλυψης στο γκαράζ. Είναι μια πολύ πιο ανθρώπινη ιστορία. Νομίζω ότι το κοινό θα το διαπιστώσει αυτό. Steve Jobs Ήταν ένας άνθρωπος με πολλά ελαττώματα, αλλά ονειρευόταν το μεγάλο του όνειρο... και ίσως θα μπορούσε να ήταν πιο ευτυχισμένος αν δεν πίστευε ότι η καλοσύνη και η ιδιοφυΐα ήταν δυαδικές έννοιες.

Θα μπορούσατε να αναλύσετε λίγο περισσότερο το τελευταίο σας σχόλιο;

Steve Jobs Είχε τον δικό του τρόπο να περνάει τη ζωή και να παρακινεί τους ανθρώπους γύρω του, κάτι που τελικά τους έκανε να πετυχαίνουν το αδιανόητο. Ο Τζομπς απέκτησε τη φήμη - δεν υπάρχει καλύτερη λέξη γι' αυτό - ενός αφεντικού με το οποίο ήταν πραγματικά δύσκολο να τα πάει καλά. Πίστευε ότι αν υπηρετούσες μια λαμπρή ιδέα, η χρήση μικρών καλών πρακτικών στην καθημερινή ζωή και επικοινωνία ήταν χάσιμο χρόνου. Στον κόσμο του, αυτές οι δύο ιδιότητες, η ιδιοφυΐα και η καλοσύνη, υπάρχουν σε ένα δυαδικό σύστημα: είναι είτε το ένα είτε το άλλο, μηδέν ή ένα, ναι ή όχι. Ο Γουόζ είναι ένας εξαιρετικά ευγενικός άνθρωπος, και έτσι τον υποδύθηκα.

Πώς ήταν η εμπειρία σας από τη συνεργασία με τον Danny Boyle; Τι εντύπωση αποκόμισες;

Αν πήγαινα σε μια αποστολή σε κάποια ανεξερεύνητη ζούγκλα, σίγουρα θα έβαζα επικεφαλής τον Ντάνυ. Ξέρει πώς να κρατά τα πράγματα σε κίνηση, αναζητά ακόμη και τις πιο μικρές ευκαιρίες για να προσθέσει ενδιαφέρον ή ιδιαίτερο νόημα. Είναι όπως στο σχολείο: Θυμάμαι ασκήσεις που έπρεπε να μας μάθουν να επιταχύνουμε την ανάγνωση και ταυτόχρονα να κατανοήσουμε το κείμενο - οι λέξεις έτρεχαν μπροστά στα μάτια σου και έπρεπε να τις διαβάσεις γρήγορα και να καταλάβεις το νόημά τους. Και μετά έγινε ακόμα πιο γρήγορο. Και αν δεν προσέχατε και δεν συγκεντρωνόσασταν, σύντομα χάσατε κάτι πολύ σημαντικό. Ο Ντάνι πήρε όλα τα λόγια του Άαρον και τα έβαλε στο στόμα όλων αυτών των διαρκώς κινούμενων χαρακτήρων και μετά το επιτάχυνε, ώστε όλα να είναι γρήγορα και μανιασμένα, αλλά όχι τρομακτικά. Συνειδητοποιείς τι συμβαίνει και σκέφτεσαι, "Εντάξει, φίλε, είναι μια πολύ γρήγορη βόλτα, αλλά είναι ωραία". Ο Danny γνωρίζει ότι το να είσαι στα παρασκήνια με ανθρώπους που περπατούν στο διάδρομο μιλώντας για υπολογιστές μπορεί να αισθάνεται πολύ περιοριστικό, αλλά είναι επίσης φρέσκο. Πάντα ψάχνει τρόπους να προσθέσει κάτι σε αυτό, να το κρατήσει ενδιαφέρον, να κρατήσει την παράσταση σε κίνηση.

Ένα από τα πράγματα που έρχονται στο φως κατά τη διάρκεια αυτών των παρασκηνιακών ξεσπάσματος είναι η αντιπαράθεση μεταξύ του Woz και του Jobs. Τι οδήγησε στη διαφωνία τους;

Ένα από τα πράγματα που μου αρέσουν στο σενάριο είναι ότι αντί να αφηγείται την ιστορία της ζωής του Jobs με έναν απλό τρόπο «γέννηση, υιοθεσία, σχολείο, Woz, Α-χα!», έχεις τον Steve να περνάει από όλες τις συγκρούσεις που οδήγησαν στην κυκλοφορία του προϊόντος του. Αν ο καημένος έπρεπε να αντιμετωπίσει κάτι τόσο τρελό κάθε φορά που κυκλοφορούσε κάτι καινούργιο, δεν νομίζω ότι θα το είχε κάνει τόσες πολλές φορές. Ο Woz έχει κάποια άσχημα πράγματα που πρέπει να συζητηθούν με τον Steve - και ο Danny καταλήγει να αναφωνεί: «Ο Woz δεν έχει...»anci". Το πιο επιτυχημένο προϊόν μέχρι το iMac ήταν Apple II, το οποίο ήταν ένα προϊόν που δημιουργήθηκε από τον χαρακτήρα μου και θα μπορούσε να λειτουργήσει με άλλο υλικό, όχι μόνο με το υλικό από AppleΟ Στηβ επέμενε ότι οι υπολογιστές του δεν θα είχαν άλλους υπολογιστές μέσα τους.onenty. Σύμφωνα με το σενάριο, ο Woz συνήθως λέει κάτι σαν «Αλλά αυτό θέλουν οι καταναλωτές!». Ο Steve μισούσε Apple ΙΙ, αν και τότε ήταν χρυσωρυχείο. Στο σενάριο, ο χαρακτήρας μου ρωτάει κάτι - και καταλήγει να φωνάζει στα παιδιά της ομάδας Apple II για όλη τη σκληρή δουλειά τους. Αυτοί ήταν που πλήρωναν στην πραγματικότητα τους λογαριασμούς. Αλλά επειδή δεν ταίριαζε στο όραμα του Στηβ—δεν ήταν ένας «καθαρόαιμος» υπολογιστής για αυτόν—δεν ήθελε να καταστρέψει την παρουσίασή του με αυτό. Έτσι έγινε ένα συνεχές αίτημα: «Μπορείτε παρακαλώ...;» - «Όχι.» - «Έλα, απλώς...» - «Όχι.» Ο Γουόζ δεν είχεanci. Και σύμφωνα με τον Άαρον και τον Ντάνι, αυτή η στιγμή λέει πολλά για το ποιοι είναι και πώς είναι η σχέση τους.